Bugün 1 Mart 2025 Cumartesi, Ramazan ayının da ilk günü…

Anonim bir söylem vardır, hani derler ya:

“Ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar.”

Gerçekten öylemidir, bunu tam olarak bilebilmek için sanıyorum anne olmak gerek?

Annelik ise her kula nasip olmaz…

İnancımızla ilgili söylemlerde “Cennet annelerin ayakları altındadır” denilmiyor mu?

Bugün de kutsal denilen Ramazan ayının da ilk günündeyiz.

Bunu böyle bellemiş olan bazı insanlar böyle günlerde biraz daha hassas olurlar, ben de bu guruba girenlerden biriyim galiba.

Annem 95 yaşında, akli melekeleri yaşına göre çok iyi, hafızası yerinde, fiziki olarak ise epey sorunlu; yürüyemiyor.

Babam da sağ ve bugün itibariyle 100 yaşından 20 gün aldı, iyi havalarda yardımımla bazan mahalle camiine gidebiliyor, bulmaca bile çözebiliyor.

Biz halen hayatta olan beş kardeşiz, en büyükleri benim ve ben de “seksene dayandım” diyebilirim.

Anne ve babamıza evlatları olarak her birimiz birer hafta gece-gündüz, yani 7x24 nöbetleşe bakıyoruz.

Annem hep durumundan şikayetçidir, “ben ne zaman eskisi gibi olacağım” cümlesi en çok dillendirdiği yakınmasıdır!

Ben de hemen her keresinde boynuna sarılıp “anne, bak ben de eskisi gibi olamıyorum” yanıtını vererek onu teselli ediyorum.

Bu nöbetimde dün sabah kahvaltılarını yaptırdıktan sonra elimde çalı süpürgesi ve faraşla halı üzerindeki kırıkları süpürüyorum.

Annem oturmakta olduğu tekerlekli arabadan baktı baktı, sanıyorum ki memuriyette denetim ve yönetim kademelerinde görev yaptığımı bildiği günleri anımsayarak konuştu:

“Oğlum sen bu hallere düşecek insan mıydın!”

O da ben de duygulandık; dedim ki:

“Anne biliyorsun ki ben 18 yaşına kadar köy şartlarında ömür sürdüm, orada koyun-keçi sürüsü güttüm, dağdan odun getirdim, sabanla toprağı sürdüm, orakla ekin biçtim; bütün ömrüm koltukta oturarak geçmedi ya.”

Buna karşılık o: “Ya oğlum öyle, ben de biliyorum onları; biliyorum da işimi kendim yapamadığım için üzülüyorum işte” diyerek hissiyatını dile getirdi…

Bu sırada ekranda bir klip dönüyor ve solist Derya Bedavacı bir güzel bestesini çok da güzel seslendiriyordu:

“Anne beni anlayan yok,

Omuzumda yüklerim çok,

Seninkinde yer kaldıysa,

Başımı koysam biraz anne.

Anne derdim dağlardan çok,

Sorma halimi hiç gücüm yok,

Elinde derman kaldıysa,

Başımı okşa biraz anne…”

Evet tam da bu ortamda, duygular dalgalanıyor ve sanki yüce dağların zirvesini aşıyordu!..

Bugün Ramazan ayının ilk günü, böyle zamanlarda inançlı olanların duyguları daha bir hassaslaşır, bir cam kâse gibi kırılacak derecede incelir; annelerimizin de!..

Hayatta iseler, ana ve babalarımıza iyi bakalım.

Yarınlarda onlara bakmak isteriz ve fakat istesek de göremeyebiliriz!..